الو ... الو ... سلام

کسی اونجا نیست ؟؟؟

مگه اونجا خونه ی خدا نیست ؟

پس چرا کسی جواب نمیده ؟

یهو یه صدای مهربون بگوش كودك نواخته شد!

مثل صدای یه فرشته ...

"بله با کی کار داری کوچولو ؟

خدا هست ؟ باهاش قرار داشتم

قول داده امشب جوابمو بده

"بگو من میشنوم

کودک متعجب پرسید : مگه تو خدایی ؟

من با خود خدا کار دارم ...

"هر چی میخوای به من بگو قول میدم به خدا بگم

صدای بغض آلودش آهسته گفت

یعنی خدا هم منو دوست نداره ؟؟؟

"فرشته ساکت بود

بعد از مکثی نه چندان طولانی گفت

نه خدا خیلی دوستت داره

مگه کسی میتونه تو رو دوست نداشته باشه؟

بلور اشکی که در چشمانش حلقه زده بود

با فشار بغض شکست و بر روی گونه اش غلطید

و با همان بغض گفت :

اصلا اگه نگی خدا باهام حرف بزنه گریه میکنما ...

بعد از چند لحظه هیاهوی، سکوت شكسته شد :

ندایی در گوش و جان كودك طنین انداز شد :

بگو زیبا بگو

هر آنچه را که بر دل کوچکت سنگینی میکند بگو ...

دیگر بغض امانش را بریده بود

بلند بلند گریه کرد و گفت :

خدا جون خدای مهربون

خدای قشنگم میخواستم بهت بگم

تو رو خدا نذار بزرگ شم تو رو خدا ...

چرا ؟ ولی این مخالف با تقدیره

چرا دوست نداری بزرگ بشی؟

آخه خدا من خیلی تو رو دوست دارم

قد مامانم، ده تا دوستت دارم

اگه بزرگ شم نکنه مثل بقیه فراموشت کنم؟

نکنه یادم بره که یه روزی بهت زنگ زدم ؟

نکنه یادم بره هر شب باهات قرار داشتم؟

مثل بقیه که بزرگ شدن و حرف منو نمی فهمن

مثل بقیه که بزرگن و فکر میکنن

که من الکی میگم با تو دوستم

مگه ما با هم دوست نیستیم؟

پس چرا کسی حرفمو باور نمیکنه ؟

خدا چرا بزرگا حرفاشون سخت سخته؟

مگه اینطوری نمی شه باهات حرف زد ؟!

خدا پس از تمام شدن گریه های کودک گفت:

آدم ، محبوب ترین مخلوق من

چه زود خاطراتش رو به ازای بزرگ شدن فراموش میکنه

کاش همه مثل تو به جای خواسته های عجیب

من رو از خودم طلب میکردند

تا تمام دنیا در دستشان جای میگرفت

کاش همه مثل تو

مرا برای خودم

و نه برای خودخواهی شان میخواستند

دنیا خیلی برای تو کوچک است ...

بیا تا برای همیشه کوچک بمانی

و هرگز بزرگ نشوی ...

و کودک کنار گوشی تلفن

درحالی که لبخندی شیرین بر لب داشت

در آغوش خدا به خوابی عمیق

و شگفت انگیز فرو رفته بود

براي هميشه

تا ديگه بزرگ نشه

و تنها دليل اين تنهايي غرور من و توست

اگر غرورم را زير پايم گذاشته بودم اكنون تو كنارم بودي

و اگر جمله دوستت دارم را فرياد ميزدم تنها نبودم

و تو اگر عشقت را تنها در نگاهت پنهان نميكردي من كنارت بودم

اما بين من و تو به اندازه اين غرور فاصله است

كاش معني عشق را ميدانستيم و آن را به جاي مخفي كردن در گوشه قلبمان فرياد ميزديم

اما تو رفتي و من هيچ نگفتم.

وقت رفتن لبخند بر لبانم بود و چه آسان گفتم خدانگهدار

اما تو دور شدي چشمانم تاب نياورد

و هنوز ميبارد و تو نيستي

من تو را از دست دادم و تو مرا

و باز هر دو تنهاييم

تنهاتر از قبل

تهدمت و الله اركان الهدي و انطمست اعلام التقي و انفصمت العروة الوثقي قتل ابن عم المصطفي ... (نداي آسماني)

در نواحی تاریک این شهر مردی ، شبانه کوچه به کوچه پرسه می زند و یتیمان  را  به خیال طلوع صبح در جان هاشان ، پدرانه  می نوازد . مردی که   با برآمدن آفتاب و به هنگامه غروب ، آسمان از رنج بی کرانه اش ، به خون می نشیند و همه ناممکنات عالم ، از  اراده اش به ستوه می آیند .

چهره اش غریب ترین چهره ایست که برای حقیقت قیام کرده  و هرگز به تصور نمی آید که ابعاد جسمش ، چه روح معذب عظیمی را حبس کرده و چه آتش های فراخی را پنهان داشته . . .

شهر کوفه تنها و ساکت در آغوش شب نوزدهم ماه مبارک رمضان خفته بود. دامن افق هنوز تاریک و سیاه بود. گویى دل آسمان کوفه در ان شب همرنگ دل مردمان کوفه شده بود! شبى سرد و ساکت و بى هیاهو. در ان شب ، تنها یک چشم دیده در دیده آسمان صاف و پرستاره کوفه دوخته بود. چشمى که با نیروى بینش شگرف خویش تا عمق آسمانها را مى کاوید و حاصل این کاوش ، دیدار خدا در منظر دل او مى شد. و اینگونه او خدا را در عرصه دل خویش به دیدار مى نشست و مصداق ایه کریمه قرآن مى شد که : الذین یتفکرون فى خلق السموات و الارض قالو ربنا ما خلقت هذا باطلا سبحانک فقنا عذاب النار. کسانى که در خلقت آسمانها و زمین مى اندیشند و مى گویند پروردگارا! اینها را بیهوده نیافریده اى ، منزهى تو، پس ما را از عذاب دوزخ رهایى بخش . او تنهایى بود که در تنهایى خویش ، همنشین خداى تنها بود. بنده صالح خدا، حجت حق ، امام عارفان و عاشقان به آسمان کوفه مى نگریست و گویى در انتظار حادثه اى بود! پیمانه صبرش از دست نامردمى هاى امتش لبریز شده بود که خود در فرازى از سخنانش اینطور احساس خویش را در ظرف کلمات ریخته بود: اى نامردان مرد نما! اى که همچون کودکان ، در خواب پریشانید، و همچون پرده نشینان دستخوش رویا. کاش شما را ندیده بودم و به هیچ روى نشناخته بودم ! بخدا که شناختن شما مایه پشیمانى و در نهایت موجب تاسف است . مرگ بر شما باد. همانا که دلم را سخت چرکین کردید و سینه ام را از درد اکندید و زهر را جرعه جرعه در کامم ریختید و با نافرمانى و تنها گذاشتن ، برنامه هاى اصلاحى ام را تباه ساختید و کار را بجایى رساندید که قریش گفت : فرزند ابوطالب مردى شجاع اما نااگاه نسبت به امور جنگى است . چگونه چنین اتهامى را بمن مى زنند در حالیکه هنوز به سن 20 سالگى نرسیده بودم که با میدانهاى نبرد اشنا شدم ولى اکنون که عمرم از 60 سال متجاوز است ، راى و تدبیر کسیکه از او اطاعت نشود چه سود؟ على (ع ) کسى است که زبان پیامبر اسلام محمد (ص ) اینگونه به توصیفش ‍ گشوده شده بود: همراهى و تبعیت کنید از على بن ابیطالب . او نخستین کسى است که به من ایمان آورد و اول کسى است که در روز قیامت با من مصافحه خواهد کرد و او صدیق اکبر است ، فرق گذارنده میان حق و باطل در این امت مى باشد. او پیشواى ایمان اورندگان است . ولى متاسفانه مردم کوفه در حق این ابر مرد ان گونه روا داشتند که از زندگى با آنها به تنگ آمده بود و براى دیدار خدا و در آغوش گرفتن شهادت ، لحظه شمارى مى کرد. على (ع ) چشم از آسمان بر گرفته روانه مسجد مى شود. روح ملکوتى او جویاى اوجى دیگر در آسمان جذبه یار است . ناگهان خروش مرغابیهاى درون خانه به هوا بر مى خیزند. گویى آنها از حادثه اى که عنقریب بر مولا مى رود مطلع هستند و اینگونه نواى دل خویش را از غم حادثه جانگدارى که در انتظار اوست سر مى دهند. نسیم سحرى عطر خویش را با نواى اندوهناکشان درهم مى اویزد و على (ع ) فارغ از هیاهوى انها، دل بسته به مهر دوست راهى مسجد مى شود. ... شب دامن خویش را از عرصه شهر کوفه بر مى چیند، این آخرین شبى بود که على را در آغوش خویش مى گرفت . و على نیز تماشاگر آخرین شب حیات خویش در زمین بود. چهره افق از حضور خورشید، سرخى شر مگون یافته بود... مسجد کوفه بى صبرانه منتظر روح محراب خویش بود! على علیه السلام به مسجد محراب رسید. به محرابى که از ان نواى وصل مى شنید و مسجد نیز با حضور على خود را کامل مى یافت که محبوب بزرگ خویش را مى دید. او روح بزرگ عبادت و شهادت در عرصه حیات مسجد بود. جان مسجد وارد تن خاکى او شده بود که او حیات دهنده مساجد و معابد بود. خفتگان در خواب غفلت را بیدار کرد که عمرى کار او بیدارى دلهاى خفته بود و قاتل خویش را نیز! ابن ملجم را! که بیدار شو و کار خود را به انجام برسان و کار مرا نیز! و نماز جماعت به امامت او به تکبیر نشست و على علیه السلام اقامه نماز کرد، نمازى که در ان عروج روح خویش را باز یافت و نمازى که در تکبیر ان فرق خویش را رنگین از خون نمود... شمشیر زهر الود دشمن خدا در هوا چرخید و ضربه اى بر فرق مبارک مولا نه ، بر فرق انسانیت و عدالت مجسم ! زد که ، خود ان ملعون معتقد بود که اگر این ضربه مسموم بر شهرى زده مى شد همه شهر را خون مى گرفت ! دامن محراب از خون پاک حجت حق گلگون گشت و نداى ملکوتى امام مظلومان و عارفان و عاشقان حق ، شبستان مسجد را پر کرد که : به خداى کعبه ، رستگار شدم ! و على در خون خویش به تشهد نشست !
ایام وصل نزدیک مى شد. همنشینى با کوفیان مى رفت که سایه شوم خویش را از سر مولا کوتاه نماید و على در دیار ملکوت مصاحب کسانى شود که شایسته او بودند و او نیز شایسته همنشینى ایشان ، اثیر بن عمر بن هانى ، حاذق ترین پزشک و جراح کوفه را ببالین امام آوردند، همینکه شکاف پیشانى مولا را معاینه کرد، اهى سرد از تنوره دل بر کشید و با صداى حزین که به ناله بیشتر شبیه بود گفت :
وصیت خودت را بکن اى پیشواى مومنان ! زیرا ضربه این پلید زاده به مغز سرت اصابت کرده .
امام معصوم دل در تقدیر نهاده و در عین ضعف و بى حالى ناشى از ضربت ، به مناجات با خالق کائنات مى پردازد که او یار تنهایى هایش بوده و راز دار اسرارى که امکان بیانش را در عرصه جهل مردم خویش نیافته بود.
کوه استوار سرزمین حق ، اکنون در بستر بیمارى لحظه شمار گاه وصال خویش ‍ است و درد سر و دل خویش را در ارزوى دیدار یار تسلى مى دهد که دل در گرو مهر او دارد.
اهل خانه ولایت و امامت گریان و نالان ، سراسیمه درمانده اند که چگونه زخم مولا را مرهم نهند و مى دانند که تنها خواهند شد و امام ، گویى که در بستر ارامش ‍ خویش تجربه تازه اى را به تماشا نشسته است .
نگاه ملکوتى امام ناگهان بر قیافه نا مبارک دشمن خدا مى افتد زبان تکلم مى گشاید که :
خوراکى گرم دهید و بسترى نرم !
اه از نهاد انسانیت برخاست ؛ و دوستانش مات و مبهوت از بزرگوارى او که قاتل خویش را اینچنین مى نوازد، الله اکبر از على ! الله اکبر! از گذشت و ایثار او! و على (ع ) حسن و حسین را فرا خوانده و با نواى حزین وصیت خویش را به آنها و به همه شیعیان خویش چنین فرمود: خدایرا، خدایرا بخاطر همسایگانتان بیاد اورید.
خدایرا، خدایرا در نظم امورتان اورید.
خدایرا، خدایرا در نمازتان آوردید.
خدایرا، خدایرا درباره فقیران و مسکینان اورید و در وسایل زندگیتان شرکت دهیدشان .
با مردم همانطور که خدا فرموده سخن به نیکویى گویید و امر به معروف و نهى از منکر را فرو مگذارید. به فروتنى همت گمارید و به بذل مساعى و احسان دو جانبه ، از بریدن پیوند دوستى و از تفرقه و کناره جویى و روى بر تافتن بگریزید.
درد و سم ، تاب و توان از او گرفته و براى مدتى به سکوت ارزش مى دهد. و سپس ترنم مى کند که : دیروز همدم شما بودم ، امروز مایه عبرت شما هستم و فردا دور از شما و خدا مرا و شما را بیامرزد. و دیگران را از ایجاد فتنه و اشوب بخاطر قتل خویش باز میدارد و با گذشتى که به گستره تمام ایثار مجاهدان حق در طول تاریخ انسان است مى فرماید: اگر از جرمش در گذرید به تقوا نزدیکتر خواهد بود
ضربه در سپیده دم جمعه بر حضرت وارد آمده بود اما او دو روز درد کشید و دم نزد، که او از هر کس با درد انس بیشترى داشت و 25 سال خار در چشم و استخوان در گلو به تحمل درد عادت کرده بود.
روح ملکوتى ان حضرت در یکشنبه شب بیست و یکم ماه مبار رمضان سال چهلم هجرى به دیار ملکوت پرواز نمود و زندگى دنیا را بدرود گفت .

من به هر جمعیتی نالان شدم

جفت بدحالان و خوش حالان شدم

هر کسی از ظن خود شد یار من

از درون من نجست اسرار من

سر من از ناله ی من دور نیست

لیک چشم و گوش را آن نور نیست

تن ز جان و جان ز تن مستور نیست

لیک کس را دید جان دستور نیست

آتش است این بانگ نای و نیست باد

هر که این آتش ندارد نیست باد

آتش عشق است کاندر نی فتاد

جوشش عشق است کاندر می فتاد

نی حریف هر که از یاری برید

پرده هایش پرده های ما درید

همچونی زهری و تربافی که دید؟

همچونی دمساز و مشتاقی که دید ؟

نی حدیث راه پرخون میکند

قصه های عسق مجنون میکند

محرم این هوش جز بیهوش نیست

هر زبان را مشتری جز گوش نیست

در غم ما روزها بیگاه شد

روزها با سوزها همراه شد

روزها گر رفت گو  رو - باک نیست

تو بمان ای ان که جز تو پاک نیست

هر که جز ماهی ز آبش سیر شد

هر که بی روزی است  روزش دیر شد

در نیابد حال پخته هیچ خام

پس سخن کوتاه بایدوالسلام !

                                                                    (( شعری ازمولانا ))   

شاپري من...

از همين حالا تا...

منور شدن خاك شهرم

به وجود گرم و مهربانت

و شكستن بغض هاي

گاه و بي گاه دلم

به وقت دوباره ديدن

شب چشمانت...

تا همان لحظه ي

بوسيدن پيشانيت

تا همان لحظه ي

بوسيدن دستانت

عاشقانه عاشقانه

عاشقانه عاشقانه

عاشقانه عاشقانه

با تن پوشي سفيد

براي تو...

مي رقصم.

امروز دلم دوباره شكست....

از همان جاي قبلي...!           

       كاش مي شد آخر اسمت نقطه گذاشت تا ديگر                         

                                                                 شروع  نشوي                  

               كاش مي شد فرياد بزنم... پايان!

                                     دلم خيلي گرفته!.

اينجا نمي توان به كسي نزديك شد! آدمها از دور دوست

                                                                     داشتني ترند ....

پاك                  یعنی

سرزمین                      لحظه

یعنی                                 بیداد

عشق                                    من

باختن                                                          عشق

جان                                                                        یعنی

زندگی                                                                             لیلی و

قمار                                                                                مجنون

در                              عشق یعنی ...            شدن

ساختن                                                                                  عشق

دل                                                                                      یعنی

كلبه                                                                           وامق و

یعنی                                                                      عذرا

عشق                                                              شدن

من                                     عشق

فردای                                یعنی

كودك                          مسجد

یعنی               الاقصی

عشق /  من

هيچوقت از دوست داشتن انصراف نده..حتي اگه کسي بهت دروغ گفت بازم بهش فرصت بده...عشق رو تجربه كن... حتي اگر توش شکست بخوري .......اينو بدون که اگه کسي وارد زندگيت شد و گذاشت رفت علاوه بر اينکه خاطره بجا ميزاره مي تونه يه تجربه هم بجا بزاره

در گذرگاه زمان خيمه شب بازي دهر با همه تلخي وشيريني خود مي گذرد عشقها مي ميرند رنگها رنگ دگر مي گيرند وفقط خاطره هاست که چه شيرين وچه تلخ دست ناخورده به جا مي مانند

زماني که دچار او گشتم

بس بودم پريشان حال و سرگردان

و او بود که امده بود سوار بر اسب ارزوهايم

که ببرد مرا به دشتي که بارها و بارها از ان برايم ميگفت

دشتي که هرگز نديدمش........

زماني که دچار او گشتم

بس بود سرخوش و سرحال

گفت و گفت برايم از انچه نبايد ميگفت.......

و من لبريز شدم و لبريز از انچه نبايد ميشدم......

شمرد و شمرد از اينکه چقدر دوستم دارد

و من باور کردم و کردم انچه نبايد باور ميکردم

واينک.......

ديگر نه اوست که برايم بگويد و بشمرد.......

و نه من ان منم که باور کنم........

صبر کردن دردناک است و فراموش کردن دردناکتر

 ولی از این دو دردناکتر این است که ندانی صبر کنی یا فراموش

 مثل مردن می مونه دل بریدن

ولی دل بستن آسونه شقایق

هیچ وقت شده کسی فکرت رو مشغول کنه؟

 هیچ وقت شده عاشق بشی ؟

هیچ وقت شده دیوونه یه نفر بشی ؟

تا حالا شده وجود یه نفر بهت یه آرامش پر از لذت بده؟

نه..خدایی تا حالا شده جونت به کسه دیگه بسته باشه ؟

اگه شده پس خوب احساس منو نسبت به عشقم درک می کنی .

خیلی دوسش دارم

بیشتر از اون چیزی که فکرشو بکنه!!!

احساسشو..عشقشو...بودنشو...همه رو به جون می خرم.

 می خوام فریادبزنم که بدونه که چقدر دوسش دارم.

پر معنی ترین کلمه  " ما"  است...... آن را بکار ببند.

عمیق ترین کلمه  "عشق"   است...... به آن ارج بنه.

بی رحم ترین کلمه  " تنفر"   است...... از بین ببرش.

سرکش ترین کلمه " هوس"  است......بآ آن بازی نکن.

خود خواهانه ترین کلمه " من"  است......از ان حذر کن.

نا پایدار ترین  کلمه   "خشم"  است......آن را فرو ببر.

با زدار ترین  کلمه "  ترس" است......با آن مقابله کن.

با نشاط ترین  کلمه   "کار"  است...... به آن بپرداز.

پوچ  ترین  کلمه   "طمع"  است...... آن را بکش.

سازنده ترین کلمه  "صبر" است...... برای داشتنش دعا کن.

روشن  ترین  کلمه "امید"   است...... به آن امیدوار باش.

ضعیف  ترین کلمه  "حسرت" است...... آن را نخور.

تواناترین کلمه  "دانش" است...... آن را فراگیر.

محکم ترین کلمه  "پشتکار" است......آن را داشته باش.

سمی ترین کلمه  "غرور" است...... بشکنش.

سست ترین کلمه   "شانس" است......به امید آن نباش.

شایع ترین کلمه  "شهرت" است...... دنبالش نرو.

لطیف ترین کلمه  "لبخند" است......آن را حفظ کن.

حسرت انگیزترین کلمه "حسادت" است...... از آن فاصله بگیر.

ضروری ترین کلمه  "تفاهم" است...... آن را ایجاد کن.  

سالم ترین کلمه  "سلامتی" است...... به آن اهمیت بده.

اصلی ترین کلمه  "اطمینان" است...... به آن اعتماد کن.

بی احساس ترین کلمه  "بی تفاوتی" است...... مراقب آن باش.

دوستانه ترین کلمه "رفاقت" است...... از آن سوءاستفاده نکن.

زیباترین کلمه  "راستی" است...... با ان روراست باش.

زشت ترین کلمه  "دورویی" است...... یک رنگ باش.

ویرانگرترین کلمه  "تمسخر" است...... دوست داری با تو چنین کنند؟

موقرترین کلمه  "احترام" است...... برایش ارزش قایل شو.

آرام ترین کلمه  "آرامش" است...... به آن برس.

عاقلانه ترین کلمه  "احتیاط" است...... حواست را جمع کن.

دست و پاگیرترین کلمه  "محدودیت" است...... اجازه نده مانع پیشرفتت بشود.

سخت ترین کلمه  "غیرممکن" است...... وجود ندارد.

مخرب ترین کلمه "شتابزدگی"است......مواظب پلهای پشت سرت باش.

تاریک ترین کلمه  "نادانی" است ......آن را با نور علم روشن کن.

کشنده ترین کلمه  "اضطراب" است......آن را نادیده بگیر.

صبورترین کلمه " انتظار" است...... منتظرش باش.

بی ارزش ترین کلمه  "انتقام" است...... بگذاروبگذر.

ارزشمندترین کلمه  "بخشش" است...... سعی خود را بکن.

قشنگ ترین کلمه  "خوشروئی" آست...... راز زیبائی در آن نهفته است.

تمیزترین کلمه  "پاکیزگی" است...... اصلا سخت نیست.

رساترین کلمه  "وفاداری" است...... سر عهدت بمان.

تنهاترین کلمه  "گوشه گیری"است......بدان که همیشه جمع بهتر از فرد بوده.

محرک ترین کلمه "هدفمندی"است...... زندگی بدون هدف روی آب است.
 و

 هدفمندترین کلمه   "موفقیت" است...... پس پیش به سوی آن.....

نظر یادتون نره

حريم عشق را درگه بسي بالاتر  از عقل  است

                 کسي ان استان  بوسد که جان در استين  دارد

دهان تنگ شيرينش مگر ملک سليمانست

                    که نقش خاتم لعلش جهان زير نگين  دارد

لب لعل وخط مشکين چو انش هست و اينش  هست

                 بنازم دلبر خود را که حسنش ان  و اين دارد

بخواري منگراي  منعم  ضعيفان و نححيفا نرا

                 که صدر مجلس عشرت گداي ره نشين دارد

چو بروي زمين باشي  توانايئ غنيمت  دان

                   که دوران ناتوا نيها بسي زير زمين دارد

بلا گردان جان و تن دعاي مستمند انست

         که ببيند خير از ان خرمن که ننگ از خوشه چين دارد

صبا از عشق من رمزي  بگو  با  ان  شير خوبان

                 که صد جمشيد کخسير وغلام  کمترين دارد

واگر گويد نخواهيم  چو حافظ  مفلپس

                بگوئيدش که سلطاني  گدائي همنشين دارد

گاهي آنقدر صدايت ميزنم که تمام کوهستانهاي دورتر از سرزمينم

فريادهايم را ميشنوند

چه ميشود گاهي به اتاق تنهايي ام پا بگذاري؟

  من دلبسته به پاييزم و همان فصلي که هيچ

از بهار کم ندارد , صدايم را بشنو .

صدايي که به دنبال کلامي روشن است......

نكند دل ديگري او را اسير كرده است

خنديدم و گفتم: او اسير من است

تنها دقايقي چند تاخير كرده است،

گفتم:" امروز هوا سرد بوده است"

شايد موعد قرار تغيير كرده است،

خنديدم به سادگيم و آينه گفت:

احساس پاك تو را زنجير كرده است،

گفتم از عشق من چنين سخن مگوي،

گفت: خوابي، سالها دير کرده است،

در آينه به خود نگاه مي كنم

عشق تو عجب مرا پير كرده است

راست گفت آينه منتظر نباش

او براي هميشه دير كرده است.